Sonate voor vier MANUEL MIJÁN

Subtitel: Pedagogische beschouwingen

Auteur: Manuel Miján Novillo

Uitgeverij: Impromptu

352 pagina's. 

21 x 15,5 cm

In dit boek — bestemd voor iedereen die nieuwsgierig is naar leren en onderwijzen, voor leerlingen en docenten, voor lerenden en meesters, voor onderwezenen en opvoeders, met het muzikale universum van de saxofonist als middelpunt — biedt de auteur zijn persoonlijke en kritische reflectie op fundamentele kwesties, zowel op muzikaal gebied als met betrekking tot het algemene dagelijkse leven dat ons omringt. Daartoe maakt hij gebruik van de gesprekken die hij met drie van zijn leerlingen (Doryan, Lydia en Frigio) heeft gevoerd — vandaar de titel — waarin professor Miján op een aangename, maar grondige en goed gedocumenteerde manier verslag doet van zijn pedagogische ervaring, opgebouwd gedurende meer dan dertig jaar. 

Dit werk getuigt niet alleen van de steeds belangrijkere aanwezigheid van de saxofoon in de hedendaagse muziek, maar ook van de plaats die het instrument vanaf nu in Spanje inneemt, dankzij het talent van vooraanstaande kunstenaars. Sinds zijn ontstaan heeft de saxofoon zijn intrede gedaan in de muziek van de wereld, vanaf Frankrijk in 1844: eerst door de modernisering van de militaire muziek, vervolgens door het onderricht in het instrument aan gespecialiseerde scholen en door het gebruik ervan in de klassieke muziek. Het aantal originele werken voor saxofoon en piano, kamermuziek of concertante muziek, dat in de 19e eeuw niet boven de honderd uitkwam en aan het begin van de Tweede Wereldoorlog nog geen duizend bedroeg, is dankzij Marcel Mule, Sigurd Rascher en hun leerlingen aanzienlijk toegenomen. In 1970 waren er drieduizend titels en bij het begin van onze nieuwe eeuw bijna twintigduizend. Tegenwoordig behoort de saxofoon, hoewel het instrument nog altijd niet is geïntegreerd in het symfonieorkest dat verankerd is in zijn romantische schrijftradities, tot de instrumenten waarvoor het meest wordt gecomponeerd. Er is nauwelijks een jonge componist die niet een of meer concertante werken voor saxofoon schrijft of heeft geschreven. Als symbool van bevrijding, vrijheid, modernisme en vreugde is de saxofoon, dankzij zijn buitengewone intrinsieke kwaliteiten, hét “jonge” instrument bij uitstek. Lange tijd afgewezen door instrumentbouwers, is hij nu de hoeksteen die mondelinge en schriftelijke muziek kan samenbrengen. Dit uitgestrekte terrein van voortdurende ontdekkingen en deze glorieuze epische geschiedenis presenteert de auteur u in deze publicatie.